निवडक अभंग संग्रह ८

  • ज्ञानदेवें उपदेश करुनिया पाही । सोपान मुक्ताई बोधियेली ॥१॥
    मुक्ताईनें बोध खेचरासीं केला । तेणें नामियास बोधियलें ॥२॥
    नाम्याचें कुटुंब चांगा वटेश्‍वर । एका जनार्दनीं विस्तार मुक्ताईचा ॥३॥
  • जो निर्गुण निराभास । जेथुनि उद्‍भव शबल ब्रह्मास । आदिनारायण म्हणती ज्यास ।
    तो सर्वास आदिगुरु ॥१॥
    तयाचा ब्रह्मा अनुग्रहीत । ब्रह्मा अत्रीस उपदेशीत । अत्री पाद प्रसादीत । श्री अवधूत दत्तात्रय ॥२॥
    दत्तत्रय परंपरा । सहस्त्रार्जुन यदु दुसरा । जनार्दन शिष्य तिसरा परंपरा । केला खरा कलियुगीं ॥३॥
    जनार्दन कृपेस्तव जाण । समूळ निरसलें भवबंधन । एका जनार्दनीं शरण । झाली संपूर्ण परंपरा ॥४॥
  • अवघेंचि त्रैलोक्य आनंदाचें आतां । चरणीं जगन्नाथा चित्त ठेलें ॥१॥
    माय जगन्नाथ बाप जगन्नाथ । अनाथांचा नाथ जनार्दन ॥२॥
    एका जनार्दनीं एकपणें उभा । चैतन्याची शोभा शोभतसे ॥३॥
  • ब्रह्म सर्वगत सदा सम । जेथें आनु नाहीं विषम । एसें जाणती ते अती दुर्गम । तयांचि भेटी जालिया भाग्य परम ॥१॥
    ऎसें कैसियानें भेटती ते साधू । ज्याचा अतर्क्य तर्कवेना बोध । ज्यांसी निजानंदी आनंदु । ज्याचा परमानंदी उद्वोधु ॥२॥
    पवना घालवेल पालाण । पायीं चढवेल गगन । भुत भविष्य कळो येईल वर्तमान । परी त्या साधूचें न कळे महिमान ॥३॥
    चंद्रामृत सुखें सेववेल । रवि अस्ता जाता धरवेल । बाह्या हेळा सागर तरवेल । परी त्या साधूची भेटी न होईल ॥४॥
    जप तप करवेल अनुष्ठान । ध्येय ध्याता धरवेल निजध्यान । ज्ञेय ज्ञाता विवर्जित ज्ञान । ज्ञाना ध्यानाचे मूळ हे साधुजन ॥५॥
    निजवृत्तीचा करवेल निरोधु । जीवाशिवाचा भोगवेल आनंदु । एका जनार्दनी निजसाधु । त्याच्या दर्शनें तुटे भवबंधु ॥६॥
  • सर्वांगी सुवास परि तो उगला न राहे । सभोंवतें तरुवर चंदन करीतचि जाये ॥१॥
    धणी धाय परी त्याची भुक्ति न धाये । सागर भरिता परी त्या सरिता समाये ॥२॥
    वैरागर मणी पूर्ण तेजाचा होय । सभोंवतें हारळ हिरे करीतचि जाय ॥३॥
    एका जनार्दनीं पूर्ण जालासे निज । आपणासारिखें परी करीतसे दुजें ॥४॥
  • अजानवृक्षांची पानें जाण । जो भक्षून करील अनुष्ठान । त्यासी साध्य होईल ज्ञान । जेथें संशय नाही ॥१॥
    ज्ञानेश्र्वरी तीन सप्तकें । जो श्रवण करील विवेकें । तो होय ज्ञानी अधिकें । येथे संशय नाहीं ॥२॥
    मणिकर्णिका भागीरथी । इंद्रायणीचें स्नान करिती । ते मोक्षपदासी जाती । येथें संशय नाही ॥३॥
    अश्‍वत्थ सिद्धेश्‍वर । समाधीसी करी नमस्कार । तो पावे मोक्ष पै सार । येथें संशय नाहीं ॥४॥
    येथींचें वृक्षपाषाण । ते अवघे देव जाण । म्हणे एका जनार्दन । येथें संशय नाही ॥५॥
  • तीन अक्षरें निवृत्ति । जो जप करी अहोरात्रीं । तया सायुज्यता मुक्त्ती । ब्रह्मास्थिति सर्वकाळ ॥१॥
    चार अक्षरें ज्ञानदेव । जो जप करी धरील भाव । तया ब्रह्मापदीं ठाव । ऎसें शिवादिदेव बोलिले ॥२॥
    सोपान हीं तीन अक्षरें । जो जप करी निर्धारें । तयास ब्रह्म साक्षात्कारें । होय सत्त्वर जाणिजे ॥३॥
    मुक्ताबाई चतुर्विधा । जो जप करील सदा । तो जाईल मोक्षपदा । सायुज्य संपदा पावेल ॥४॥
    ऎसी हीं चौदा अक्षरें । जो ऎके कर्ण विवरें । कीं उच्चारी मुखद्वारे । तया ज्ञानेश्‍वर प्रत्यक्ष भेटे ॥५॥
    एका जनार्दनीं प्रेम । जो जप करील धरील नेम । तयास पुन :नाही जन्म । ऎसें पुरुषोत्तम बोलिले ॥६॥
  • नित्य नवा कीर्तनीं कैसा वोढवला रंग । श्रोता आणि वक्‍ता स्वयें जाला श्रीरंग ॥१॥
    आल्हादें वैष्णव करिती नामाचा घोष । हरिनाम गर्जतां गगनीं न माये हरुष ॥२॥
    पदोपदीं कीर्तनीं निवताहे जन मन । आवडी भुकेली तिनें गिळिलें गगन ॥३॥
    एका जनार्दनीं गातां हरीचें नाम निमालीं इंद्रियें विषय विसरली काम ॥४॥
  • कृपाळू उदार माझा ज्ञानेश्‍वर । तया नमस्कार वारंवार ॥१॥
    न पाहे यातीकुळांचा विचार । भक्‍त करुणाकार ज्ञानाबाई ॥२॥
    भलतिया भावें शरण जातां भेटी । पाडितसे तुटी जन्माव्याधी ॥३॥
    ज्ञानाबाई माझी अनाथाची माय । एका जनार्दनीं पाय वंदितसे ॥४॥
  • धणी न पुरे गुण गातां । रुप दृष्टीं न्याहाळितां ॥१॥
    बरवा बरवा पांडुरंग । कांती सांवळी सुरंग ॥२॥
    सर्व मंगळाचे सार । मुख सिद्धींचें भांडार ॥३॥
    तुका म्हणे सुखा । अंतपार नाहीं लेखा ॥४॥
  • गुणा आला विटेवरी । पितांबरधारी सुंदरजो ॥१॥
    डोळे कान त्याचे ठायीं । मन पायीं राहो हे ॥२॥
    निवारोनी जाय माया । ऎसी छाया जयाची ॥३॥
    तुका म्हणे समध्यान । ते हे चरण सुकुमार ॥४॥
  • देव ते संत देव ते संत । निमित्य त्या प्रतिमा ॥१॥
    मी तों सांगतसें भावें । असो ठावे सकळां ॥२॥
    निराकारी ओस दिशा । येथें इच्छा पुरतसे ॥३॥
    तुका म्हणे रोकडे केणे । सिवितां येणें पोट धाय ॥४॥
  • पतिव्रता नेणें आणिकांची स्तुती । सर्वभावें पति ध्यानीं मनीं ॥१॥
    तैसें माझें मन एकविध झालें । नावडे विठ्ठलेविणॆ दुजे ॥२॥
    सूर्यविकारिनी नेघे चंद्रकळा । गाय ते कोकिळां वसंतेसी ॥३॥
    तुका म्हणे बाळ मातेपुढे नाचे । बोले आणिकांचे नावडती ॥४॥
  • आणिकांची स्तुति आम्हां ब्रह्माहत्या । एकावांचुनि त्या पांडुरंगा ॥१॥
    आम्हां विष्णुदासा एकविध भाव । न म्हणों या देव आणिकांसी ॥२॥
    शतखंड माझी होईल रसन । जरी या वचना पालटेन ॥३॥
    तुका म्हणे मज आणिका संकल्पें । अवघीच पापें घडतील ॥४॥



comments powered by Disqus