निवडक अभंग संग्रह २१

  • उदार तूं हरी । ऎसी कीर्ति चराचरीं । अनंत हे थोरी । गर्जताती पवाडे ॥१॥
    तुझे पायीं माझा भाव । पुसी जन्ममरण ठाव । देवाचा तूं देव । स्वामी सकळां ब्रह्मांडा ॥२॥
    मागणें तें तुज मागों । जीवभाव तुज सांगो । लागों तरी लागों । पायां तुमच्या दातारा ॥३॥
    दिसों देसी कीविलवाणें । तरी तुजचि हे उणें । तुका म्हणे जिणें माझे तुज अधीन ॥४॥
  • नव्हे गुरुदास्य संसारिया । वैराग्य तरी भेणें कापें विषयां । तैसें नाम नव्हे पंढरीराया । जया सायास न लगती ॥१॥
    म्हणोनि गोड सर्वभावें । आंघोळी न लगे तोंडे धुवावें । आर्तचाड जीवें । नलगे भ्यावें संसारा ॥२॥
    कर्म तंव न पुरे संसारिक । धर्म तव फ़ळदायक । नाम विठ्ठलाचें एक । नाशी दु :ख भवाचें ॥३॥
    न लगे सांडणे मांडणें । आगमनिगमाचें देखणें । अवघे तुका म्हणे । विठ्ठल नामें आटलें ॥४॥
  • कळे ना कळे ज्या धर्म । ऎका सांगतों रे वर्म । माझ्या विठोबाचें नाम । अट्टाहासें उच्चारा ॥१॥
    तो या दाखवील वाटा । जया पाहिजे त्या निटा । कृपावंत मोठा । पाहिजे तो कळवळा ॥२॥
    पुसतां चुका होतो वाटा । सवें बोळावा गोमटा । मोडों नेदी कांटा । घेऊं सांटा चोरासी ॥३॥
    तुका म्हणे मोल । नलगे द्यावें वेचा बोल । विठ्ठल विठ्ठल । ऎसा छंद मनासी ॥४॥
  • कै वाहावे जीवन । कै पलंगीं शयन ॥१॥
    जैसी जैसी वेळ पडे । तैसें तैसें होणें घडे ॥२॥
    कै भोज्य नानापरी । कै कोरड्या भाकरी ॥३॥
    कैं बैसावें वहनीं । कै पायीं अनवाणी ॥४॥
    कैं उत्तम प्रावणें ।कैं वसनें तीं जीणें ॥५॥
    कैं सकळ संपत्ती । कैं भोगणें विपत्ती ॥६॥
    कैं सज्जनाशीं संग । कैं दुर्जनाशीं योग ॥७॥
    तुका म्हणे जाण । सुख दु:ख तें समान ॥८॥
  • कथा त्रिवेणीसंगम । देव भक्त आणि नाम । तेथींचें उत्तम । चरणरज वंदिता ॥१॥
    जळती दोषांचे डोंगर । शुद्ध होती नारी नर । गाती ऎकती सादर । जे पवित्र हरिकथा ॥२॥
    तीर्थें तया ठाया । येती पुनीत व्हावया । पर्वकाळ पायां । तळीं वसे वैष्णवां ॥३॥
    अनुपम्य हा महिमा । नाही द्यावया उपमा । तुका म्हणॆ ब्रह्मा । नेणें वर्णू या सुखा ॥४॥
  • यमधर्म सांगे दूतां । तुम्हां नाहीं तेथें सत्ता । जेथें होय हरिकथा । सदा घोष नामाचा ॥१॥
    नका जाऊं तया गावां । नामधारकाच्या शिवां । सुदर्शन यावा । घरटी फ़िरे भोंवतीं ॥२॥
    चक्र गदा घेउनि हरि । उभा असे त्याचें व्दारी । लक्ष्मी कामारी । रिद्धिसिद्धिसहित ॥३॥
    ते बळिया शिरोमणी । हरिभक्त ये मेदिनी । तुका म्हणे कानीं । यम सांगे दुतांचे ॥४॥
  • परम‍अमृतें रसना ओलावली । मनाची राहिली वृत्ति पायीं ॥१॥
    सकळहीं तेथें वोळलीं मंगळें । वृष्टि केली जळें आनंदाच्या ॥२॥
    सकळ इंद्रिये झालीं ब्रह्मरुप । ओतलें स्वरुप माजी तया ॥३॥
    तुका म्हणे जेथें वसे भक्तराव । तेथें नांदे देव संदेह नाहीं ॥४॥
  • तेचि संत तेचि संत । ज्यांचा हेत विठ्ठलीं ॥१॥
    नेणती कांहीं टाणेटोणे । नामस्मरणावांचुनी ॥२॥
    काया वाचा आणि मनें । धालें चिंतनें डुल्लती ॥३॥
    निळा म्हणे विरक्त देहीं। आठवचि नाहीं विषयांचा॥४॥
  • मार्ग दाउनि गेले आधीं । दयानिधी संत पुढें ॥१॥
    तेणेंचि पंथे चालों जातां । न पडे गुंता कोठेंकांही ॥२॥
    मोडोनियां नाना मतें देती सिद्धांतें सौरसु ॥३॥
    निळा म्हणे ऎसे संत । कृपावंत सुखसिंधु ॥४॥
  • मुख्य महाविष्णु चैतन्याचें मूळ । सांप्रदाय फ़ळ तेथोनियां ॥१॥
    हंसरुपी ब्रह्मा उपदेशीं श्रीहरी । चतु:श्‍लोकीं चारी भागवत ॥२॥
    तें गुज विधाता सांगें नारदासी । नारदें व्यासासी उपदेशिलें ॥३॥
    राघव चैतन्य केलें अनुष्ठान । त्यासी द्वैपायनें कृपा केली ॥४॥
    कृपा करुनि हस्त ठेवियेला शिरीं । बोध तो अंतरीं ठसावला ॥५॥
    राघवां चरणीं केशव शरण । बाबाजीशीं पूर्ण कृपा त्याची ॥६॥
    बाबजीनें स्वप्नीं येऊनि तुकयाला । अनुग्रह दिला निज प्रीति ॥७॥
    जगद्‍गुरु तुका अवतार नामयाचा । संप्रदाय सकळांचा येथुनियां ॥८॥
    निळा म्हणे मज उपदेश केला । संप्रदाय दिला सकळ जना ॥९॥
  • पूर्ण केला पूर्ण केला । पूर्ण केला मनोरथ ॥१॥
    घरा आले घरा आले । घरा आले कृपाळू ॥२॥
    सांभाळिले सांभाळिले । सांभाळीले अनाथा ॥३॥
    केला निळा केला निळा । केला निळा पावन ॥४॥
  • इस तन धनकी कौन बढाई । देखत नयनोंमे मिट्टी मिलाई ॥धृ॥
    अपने खातिर महल बनाया । आपही जाकर जंगल सोया ॥१॥
    हड्डी जले जैसे लकडीकी मोली । बाल जले जैसी घासकी पोली ॥२॥
    कहत कबीरा सुन मेरे गुनिया । आप मुवे पिछे डुब गई दुनिया ॥३॥
  • हरिसे कोई नहीं बडा । दिवाने क्यों गफ़लतमें पडा ॥धृ॥
    प्रल्हाद बेटा हरिसे लपटा । जभी खंभ कडकडा ॥१॥
    गोपीचंद बचन सुनकर । महल मुलुख सब छोडा ॥२॥
    हनुमानने सेवा कीन्ही । ले द्रोणागिरी उडा ॥३॥
    पुंडलिकने सेवा कीन्ही । विठ्ठल बिटपर खडा ॥४॥
    कहत कबीरा सुन भाई साधु । हरीचरण चित जडा ॥५॥

comments powered by Disqus