श्रीकृष्णजन्माचे अभंग

  • पापी जे अभक्त दैत्य ते माजले । धरणीसीं झाले ओझें त्यांचे ॥१॥
    दिधलासे त्रास ऋषि मुनि सर्वां । न पूजिती देवा कोणी एक ॥२॥
    राहियेले यज्ञ मोडिलें कीर्तन । पळाले ब्राम्हण दैत्यां भेणे ॥३॥
    वत्सरुपी पृथ्वी ब्रम्हयापाशीं जाय । नेत्रीं वाहे तोय सांगतसे ॥४॥
    बुडविला धर्म अधर्म झाला फ़ार । सोसवेना भार मज आतां॥५॥
    ब्रम्हा इंद्र आणि बरोबरी शीव । चालियेले सर्व क्षीराब्धीशी ॥६॥
    नामा म्हणे आतां करितील स्तुती । सावधान चित्तीं परिसावें ॥७॥
  • वासुदेव ह्रुषिकेशा माधवा मधुसूदना । करितातीं स्तवना पुरुषसूक्तें ॥१॥
    पद्मनाभा त्रिलोकेशा वामना शेषशायी । आम्हां कोणी नाहीं तुजवीण ॥२॥
    जनार्दना हरि श्रीवत्सला गरुडध्वजा । पाव अधोक्षजा आतां आम्हां ॥३॥
    वराहा पुंडरीका नृसिंहा नरांतका । वैकुंठनायका देवराया ॥४॥
    अच्युता शाश्‍वता अनंता अज अव्यया । कृपेच्या अभया देई आम्हां ॥५॥
    नारायणा देवाध्यक्षा कैठभभंजना । करी रे मर्दना दृष्टाचिया ॥६॥
    चक्रगदाशंखपाणि नरोत्तमा । पाव पुरुषोत्तमा दासा तुझ्या ॥७॥
    रामा हयग्रीवा भीमा रौद्रोभ्दवा । आश्रय भूतां सर्वा तुझा असे ॥८॥
    श्रीधरा श्रीपति चतुर्बाहो मेघ :शामा । लेकुंरे आम्हां पाव त्वरें ॥९॥
    नामा म्हणे ऎसें करितां स्तवन । तोषला भगवान क्षीराब्धींत ॥१०॥
  • आकाशीची वाणी सांगे सकळांसी । तळमळ मानसीं करु नका ॥१॥
    देवकीच्या गर्भा येईल भगवान । रक्षील ब्राम्हण गाई भक्त ॥२॥
    उतरील भार मारील दैत्यांसी । आनंद सर्वांसी करील तो ॥३॥
    रोहिणी उदरीं शेष बळिभद्र । यादव समग्र व्हा रे तुम्ही ॥४॥
    ऎकोनियां ऎसें आनंद मानसीं । येती स्वस्थळासी नामा म्हणे ॥५॥
  • शेषाप्रती बोले लक्ष्मीचा तो वर । चला अवतार घेऊं आतां ॥१॥
    पृथ्वीवरी दैत्य माजले ते फ़ार । गार्‍हाणें सुरवर सांगुं आले॥२॥
    शेष म्हणे मज श्रम झाले फ़ार । यालागीं अवतार मी ग घेचि ॥३॥
    राम अवतारीं झालें लक्षुमण । सेविलें अरण्य तुम्हांसवे ॥४॥
    चौदा वर्षावरी केलें उपोषण । जाणातां आपण प्रत्यक्ष हें ॥५॥
    नामा म्हणे ऎसें वदे धरणीधर । हासोनी श्रीधर काय बोले ॥६॥
  • पूर्वी तूं अनुज झालासी कनिष्ठ । सोसियेले कष्ट मजसवें ॥१॥
    आतां तूं वडील होई गा सर्वज्ञा । पाळीन मी आज्ञा तुझी बा रे ॥२॥
    देवकी उदरीं राहावें जावोनी । मायेसी मागुनी पाठवितों ॥३॥
    योगमाया तुज काढील तेथुन । घालीन नेऊन गोकुळासी ॥३॥
    लक्ष्मीसी सांगे तेव्हांह्र्षीकेषी । कौडण्यपुरासी जावें तुम्हीं ॥५॥
    नामा म्हणे ऎसा करुनि विचार । घ्यावया अवतार सिद्ध असे ॥६॥
  • वसुदेवा देत देवकी बहीण । लग्नामध्ये विघ्न झालें ऎका ॥१॥
    आकाशीची वाणी सांगतसे कंसा । मानी भरवंसा हा बोलण्याचा ॥२॥
    आठवा इचा पुत्र वधील तुजसी । ऎकोनी मानसीं क्रोधावला ॥३॥
    घेऊनियां खडग माराया धांवला । हात तो धरीला वासुदेवें ॥४॥
    देईन मी पुत्र सत्य माझें मानी । ठेवा बंदीखानीं दूता सांगें ॥५॥
    पुण्य सारावया भेटे देवऋषी । वधी बाळकांसी ठेवूं नको ॥६॥
    होतांची प्रसूत नेऊनियां देत । सहाही मारीत दुराचारी ॥७॥
    धन्य त्याचें ज्ञान न करीच शोक । वधितां बाळक नामा म्हणॆ ॥८॥
  • सातवा जो गर्भ योगमाया नेत । आश्र्चर्य करीत मनामाजी ॥१॥
    रोहीणी उदरीं नेवोनी घातला । न कळे कोणाला देवावीण ॥२॥
    कंसाचिया भेणें यादव पळाले । ब्राम्हण राहिले अरण्यांत ॥३॥
    नाही कोणा सुख तळमळ मानसीं । वधील दुष्टासी कोण आतां ॥४॥
    विश्‍वाचा जो आत्मा कळलें तयाल । दावितसे लीला संभूतीची ॥५॥
    अहर्निशीं ध्यान भक्तांचे मानसीं । स्थापिल धर्मासी नामा म्हणे ॥६॥
  • देवकीचें तेज दिसे जैसा सूर्य । कंसाचे ह्र्दय जळतसे ॥१॥
    हरणें पळती देखोनियां व्याघ्र । कांपे थरथर तयापरी ॥२॥
    अजासर्पन्यानें कीटकभ्रमर । दिसती नारीनर कृष्णरुप ॥३॥
    जेवितां बोलतां शेजेसी तो निजे । आला आला मज मारावया ॥४॥
    नाशील हा आतां दैत्यांचे तें बंड । फ़ाटलीसे गांड तेव्हां त्याची ॥५॥
    नामा म्हणे भय़ें लागलेंसे ध्यान । चराचरीं कृष्ण दिसतसे ॥६॥
  • विमानांची दाटी अंतरिक्षी देव । करिताती सर्व गर्भस्तुति ॥१॥
    सत्रा अक्षरांत असे तुझी मूर्ती । यज्ञेशा तुजप्रती नमो नमो ॥२॥
    सहाजणीं भांडती नवजणीं स्थापिती । न कळे कोणाप्रती अंत तुझा ॥३॥
    आठराजणें तुझी वर्णिताती कीर्ति । गुणातीत श्रीपति नमो तुज ॥४॥
    चौघां जणां तुझा न कळेचि पार । श्रमसी वारंवार आम्हांसाठीं ॥५॥
    आठ्यांशी सहस्त्र वर्णिताती तुज । ब्रह्माडांचे बीज तुज नमो ॥६॥
    जन्म मरणानें नाहीं तया भय । आठविती पाय तुझेजे कां ॥७॥
    नवजणी तुझ्या पायीं लोळतांतीं । परब्रम्हा मूर्ति तुज नमो ॥८॥
    नामाम्हणे ऎसी करिताती स्तुती । पुष्पें वाहूनि जाती स्वस्थळासीं ॥९॥
  • मयूरादि पक्षी नृत्य करीताती । नद्या वाहताती दोहीं थड्या ॥१॥
    भुमीवरी सडे केशर कस्तुरी । आनंद अंतरीं सकळांच्या ॥२॥
    विमानांची दाटी सुरवर येती । गंधर्व गाताती सप्तस्वरे ॥३॥
    मंद मंद मेघ गर्जना करिती । वाद्यें वाजताती नानापरी ॥४॥
    नामा म्हणे स्वर्गी नगारे वाजती । अप्सरा नाचती आनंदाने ॥५॥
  • दशरथें मारिला तोचि होता मास । वर्षा ऋतु असे कृष्णपक्ष ॥१॥
    वसुनाम तिथी बुधवार असे। शुक सांगतसे परीक्षिती ॥२॥
    रोहिणी नक्षत्र दोन प्रहर रात्र । माया घाली अस्त्र रक्षपाळां ॥३॥
    नवग्रह अनुकूल सर्वांचे जें मूळ । वसुदेव कपाळ धन्य धन्य ॥४॥
    जयाचा हा वंश तयासी आनंद । माझा कुळीं गोविंद अवतरला ॥५॥
    अयोनीसम्भव नोहे कांही श्रमी । नामयाचा स्वामी प्रगतला ॥६॥
  • फ़िराविली दोनी । कन्या आणि चक्रपाणि ॥१॥
    झाला आनंदि आनंद । अवतरले गोविंद ॥२॥
    तुटली बंधनें । वसुदेव देवकीचीं दर्शनें ॥३॥
    गोकुळासी आलें । ब्रम्हा अव्यक्त चांगंलें ॥४॥
    नंद दसवंती । धन्य देखिले श्रीपति ॥५॥
    निशीं जन्मकाळ । आले अष्टमी गोपाळ ॥६॥
    आनंदली मही । भार गेला सकळही ॥७॥
    तुका म्हणे कंसा । आट भोविला वोळसा ॥८॥
  • कृष्ण गोकुळीं जन्मला । दुष्टां चळकांप सुटला ॥१॥
    होतां कृष्णाचा अवतार । आनंद करिती घरोघर ॥२॥
    सदा नाम वाचे गातीं । प्रेमे आनंदे नाचती ॥३॥
    तुका म्हणे हरती दोष । आनंदाने करिती घोष ॥४॥
  • गोकुळींच्या सुखा । अंतपार नाहीं लेखा ॥१॥
    बाळकृष्ण नंदाघरीं । आनंदल्या नरनारी ॥२॥
    गुढिया तोरणें । करिती कथा गातीं गाणें ॥३॥
    तुका म्हणे छंदे । येणॆं वेधिलीं गोविंदें ॥४॥
  • अनंत ब्रह्मांडे उदारीं । हरि हा बाळक नंदाघरीं ॥१॥
    नवल केव्हडें केव्हडें । न कळे कान्होबाचें कोडे ॥२॥
    पृथ्वी जेणें तृत्प केली । त्यासी यशोदा भोजन घाली ॥३॥
    विश्‍वव्यापक कमळापती । त्यासी गौळणी कडिये घेती ॥४॥
    तुका म्हणे नटधारी । भोग भोगुनी ब्रह्माचारी ॥५॥

comments powered by Disqus