काल्याचे अभंग

ये दशे चरित्र केलें नारायणें । रांगतां गोधनें राखिताहे ॥१॥
हें सोंग सारिलें या रुपें या रुपें अनंतें । पुढेंहि बहुते करणें आहे ॥२॥
आहे तुका म्हणे धर्म संस्थापनें । केला नारायणें अवतार ॥३॥

  • मेळवुनि सगळे गोपाळ । कांहीं करिती विचार ॥१॥
    चला जाऊं चोरुं लोणी । आजि घेऊं चंद्रधणी ॥२॥
    वेळ लावियेला अझुनी । काय करितां गडे हो ॥३॥
    वाट काढिली गोविंदी । मागें गोपाळांची मांदी ॥४॥
    अवघाचि वावरे । कळो नेदी कोणा खरे ॥५॥
    घर पाहोनी एकांताचे । नवविधा नवनीताचें ॥६॥
    रिघे आपण भीतरी । पुरवी माथुलियाच्या हरी ॥७॥
    बोलो नेदी म्हणे स्थिर । खुणा दावी खा रे क्षीर ॥८॥
    जोगावल्यावरी । तुका करितो चाकरी ॥९॥
  • याल तर या रे लागें । अवघें माझ्या मागें मागें ॥१॥
    आजि देतों पोटभरी । पुरे म्हणाल तोंवरी ॥२॥
    हळूं हळूं चला । कोणी कोणाशीं न बोला ॥३॥
    तुका म्हणे सांडा घाटे । तेणें नका भरुं पोटें ॥४॥
  • शिंकें लावियेलें दुरी । होतो तिघांचें मी वरी ॥१॥
    तुम्ही व्हा रे दोहींकडे । मुख पसरुनी गडे ॥२॥
    वाहाती त्या धारा । घ्या रे दोहींच्या कोंपरा ॥३॥
    तुका म्हणे हातीं टोका । अधिक उणें नेदी एका ॥४॥
  • पळाले ते भ्याड । त्यांसी येथें झाला नाड ॥१॥
    धाट घेती धणीवरी । शिंकी उतरितो हरी ॥२॥
    आपुलिया प्रती । पडलीं विचारीती रितीं ॥३॥
    तुका लागे ध्या रे पायां । कैं पावाल या ठाया ॥४॥
  • धालें मग पोट । केला गाड्यांनीं बोभाट ॥१॥
    ये रे ये रे नारायणा । बोलों अबोलण्या खुणा ॥२॥
    खांद्यावरी भार । ती शिणत्ती बहू फ़ार ॥३॥
    तुकयाच्या दातारे । नेली सुखीं केलीं पोरें ॥४॥
  • पाहाती गौळणी । तंव ती पालथीं दुधाणीं ॥१॥
    म्हणती नंदाचिया पोरें । आजि चोरी केली खरें ॥२॥
    त्याविण हे नासी । नव्हे दुसरीया ऎसी ॥३॥
    सवें तुक्या मेला । त्यानें अगुणा आणिला ॥४॥
  • आतां ऎसें करुं । दोघां धरुनियां मारुं ॥१॥
    मग टाकिती हे खोडी । तोंडी लागलीसे गोडी ॥२॥
    कोंडू घरामधीं । न बोलोनी जागो बुद्धी ॥३॥
    बोलावितो देवा । तुका गडियांचा मेळावा ॥४॥
  • चला वळूं गाई । बैसों जेऊं एके ठायीं ॥१॥
    बहु केली वणवण । पायपिटी झाली सिण ॥२॥
    खांदी भार पोटीं भूक । काय खेळायांचे सुख ॥३॥
    तुका म्हणे धांवे । मग अवघें बरवे ॥४॥
  • अवघ्या सोडियेल्या मोटा । आजिचा दहींकाला गोमटा ॥१॥
    घ्या रे घ्या रे दहींभात । आम्हा देतों पंढरीनाथ ॥२॥
    मुदा घेऊनियां करीं । पेंधा वाटितो शिदोरी ॥३॥
    भानुदास गीतीं गात । प्रसाद देतो पंढरीनाथ ॥४॥
  • घ्या रे भोकरें भाकरी । दहीभाताची शिदोरी । ताक सांडा दुरी । असेल तें तयापें ॥१॥
    येथे घ्यावें तैसें द्यावें । थोडें परी निरें व्हावें । सागतों रे ठावें । असो द्या रे सकळां ॥२॥
    माझें आहे तैसें पाहें । नाहीं तरी घरा जाये । चोरोनिया माये । नवनीत आणावें ॥३॥
    तुका म्हणे घरीं । माझे कोणी नाहीं हरी । नका करुं दुरी । मज पायां वेगळे ॥४॥
  • काल्याचिये आसे । देव जळीं झाले मासे । पुसोनिया हांसे । टिरीसांगातें हात ॥१॥
    लाजे त्यासी वांटा नाहीं । जाणें अंतरींचें तेहीं । दान होतां कांही । होऊं नेदी वेगळे ॥२॥
    उपाय अपाय यापुढें । खोटे निवडितां कुडें । जोडुनिया पुढें । हात उभे नुपेक्षी ॥३॥
    तें घ्या रे सावकाशे । जया फ़ावेल तो तसें । तुका म्हणे रसें । प्रेमाचिया आनंदे ॥४॥
  • आजि ओस अमरावतीं । काला पाहावया येती । देव विसरती । देहभाव आपुला ॥१॥
    आनंद न समाये मेदिनी । चारा विसरल्या पाणी । तटस्थ त्या ध्यानीं । गाई झाल्या श्‍वापदें ॥२॥
    जे या देवांचे दैवत । उभे असे या रंगात । गोपाळांसहित । क्रिडा करी कान्होबा ॥३॥
    तया सुखाची शिराणी । तींच पाऊलें मेदिनी । तुका म्हणॆ मुनी । धुंडितां न लभती ॥४॥
  • चला बाई पांडुरंग पाहूं वाळवंटीं । मांडियेला काला भोवती गोपाळांची दाटी ॥१॥
    आनंदें कवळ देती एका मुखीं एक । न म्हणती सान थोर अवघीं सकळीक ॥२॥
    हमामा हुंबरी पांवा वाजवितो मोहरी । घेतलासे फ़ेर माजी घालुनियां हरी ॥३॥
    लुब्धल्या नारी नर अवघ्या पशुयाती । विसरली देहभाव शंका नाहीं चित्तीं ॥४॥
    पुष्पांचा वर्षाव झाली आरतियांची दाटी । तुळसी गुंफ़ोनियां माळा घालतील कंठी ॥५॥
    यादवांचा राणा मनोहर कान्हा । तुका म्हणॆ सुख वाटे देखोनिया मना ॥६॥
  • कंठीं धरिला कृष्णमणी । अवघा जनी प्रकाश ॥१॥
    काला वाटूं एकमेकां । वैष्णव निका सम्भ्रम ॥२॥
    वाकुलिया ब्रह्मादिकां । उत्तम लोका दाखवूं॥३॥
    तुका म्हणे भूमंडळी । आम्ही बळी वीर गाढे ॥४॥
  • उपजोनियां पुढती येऊं । काला खाऊं दही भात ॥१॥
    वैकुंठी तो ऎसे नाहीं । कवळ कांहीं काल्याचे ॥२॥
    एकमेकां देऊं मुखीं । सुखीं घालूं हुंबरी ॥३॥
    तुका म्हणे वाळवंट । बरवे नीट उत्तम ॥४॥
  • आतां हेंचि जेऊं । सवें घेऊं सिदोरी ॥१॥
    हरिनामाचा खिचडी काला । प्रेम मोहिला साधनें ॥२॥
    चवीं चवीं घेऊं घास । ब्रह्मरस आवडी ॥३॥
    तुका म्हणॆ गोड लागे । तों तों मागे रसना ॥४॥
  • चुराचुराकर माखन खाया । गौलनका नन्द कुमर कन्हैया ॥१॥
    काहे बराई दिखावत मोही । जानतहुं प्रभुपन तेरा सबही ॥२॥
    और बात सुन उखलसुगला । बंधलिया आपना तूं गोपाला ॥३॥
    फ़ेरत बन बन गाऊं धरावत । कहे तुकयाबन्धु लकरी ले ले हात ॥४॥

comments powered by Disqus