किल्ला

धुम धुम बार उडविला । ऐसा गलीम कोण आला ।

त्यानें किल्ल्यासी वेढा दिला । तो आज ऐकिला ॥ १ ॥

राजा पुसे प्रधानाला । कां रे कशाचा आवाज आला ।

वेढा फौजेचा पडला । कसा वांचवीन जीवित्वाला ॥ २ ॥

फौजेचा आकार पाहिला । तोफा जडल्या रे किल्ल्याला ।

या रयतीत फितूर झाला । माझा संगती मिळाला त्याला ॥ ३ ॥

आतां कैसा राहिला किल्ला । या किल्ल्याचा आधार केला ।

मुजुमदारानेंच फितुर केला । आतां आश्रय कोण जाणिला ॥ ४ ॥

कोण वांचवील माझ्या प्राणाला । प्रधान विसंगीत होऊनि पडला ।

मातकर्‍याचा पहिला अबुला । विश्वासाचा हुजर्‍या मेला ॥ ५ ॥

कोण सांभाळील या किल्ल्याला । किल्ल्याचा पहिलाच पाया पडला ।

खबर नाहीं पायदळाला । तोफेचा म्होरेस्वार गेला ॥ ६ ॥

निदानीं आश्रा नाहीं किल्ल्याला । तोंडपुरचा दरवाजा पडला ।

धक्का लागला गांडियेसी । त्यानें मार्गच अवघा मोडिला ।

अंतकाळ आला राजाला ॥ ७ ॥

तोफा लावून चार्‍ही कोण । चार्‍ही बुरुज गेले पडून ।

धुगधुगीत राजाचें मन । मग कशास हो हैराण ॥ ८ ॥

यम चोपदार नेती बांधोन । सहस्त्र अंगा लावोन ।

तप्त अर्गळा मुखीं घालून । तप्त भूमीवर चालवून ॥ ९ ॥

सुळीं दिला राजा जाण । केलें कर्मे झाडा देऊन ।

गेलें तसेंच उसनें देणें । राज्याच्या अंतीं नर्क जाण ॥ १० ॥

ऐसे बोलविती प्रजाजन । शेवटीं राजा गेला निर्गुण ।

सावध म्हणे जनार्दन । धोका झाला ॥ ११ ॥

comments powered by Disqus