खेळिया

जनी वनी एक जनार्दन दाता । त्यासी नमन करू आता रे । मन उन्मन जयासी पाहता । त्याच्या चरणावरी माथा रे ॥१॥ नाचत पंढरिसी जाऊ रे खेळिया । क्षराक्षरातीत पाहू रे । टाळ-मृदुंग मेळवूनि मेळा । गुरुवचनी खेळ खेळा रे ॥ध्रु॥ भक्‍ता वैराग्य कुंडले श्रवणी । ज्ञानांकुश मुकुटमणि रे । सप्रेम उटी चंदनाची । सत्वाची कास निर्वाणी रे ॥२॥ अष्टभावे खेळिया खेळताती ठायी । घागर्‍या वाजती पायी रे । दया क्षमा दोन्ही चवर्‍या ढाळती । शांती सत्रावी छाई रे ॥३॥ वाद निमाला शब्द खुंटला । त्रिभुवनी आनंद झाला रे । एका जनार्दनी शरण गेला । तो एकपण विसरला रे ॥४॥

comments powered by Disqus