माळी

आत्माराम आपण वनमाळी । ज्ञानकुदळी घेऊनि वाफे चाळी । जाई जुई लाविल्या दोन्ही वोळी । निजयोगिनी शिंपिती वेळॊवेळी ॥१॥ पूर्व पश्चिम उत्तर दक्षिण वो । या मळ्याचे सारखे चारी कोन हो । रक्षण तेथे ठेविलें पाच जण हो । प्राणापान व्यान उदान सम हो ॥२॥ बावन पायर्‍या रे विहीर निर्धारी । सतत उपसा होतसे परोपरी । ऎसी विहीर वोळली क्षीरसागरी हो ॥३॥ वोडवेचे चाक सत्रावी घडघडाट हो । सोहं दोर लाविला याला नीट हो । शांतीक्षमेची राहतसे मोट हो । निजनयना चालविला पाट हो ॥४॥ हाती खुरपे घेतले विवेकाचे । समूळ मूळ खुरपिले वासनेचे । प्रत्यक्ष फळ लाधले आत्म साचे हो । एका जनार्दनी माळी तेथे नाचे हो ॥५॥

comments powered by Disqus