पंढरी माहात्म्य - अभंग ३८१ ते ३९०

३८१

बहु मार्ग बहुतापरी । परी न पावती सरी पंढरीची ॥१॥

ज्या ज्या मार्गे जातां वाता । कर्म कर्मथा लागती ॥२॥

जेथें नाहीं कार्माकार्मा । सोपें वर्म पंढरीये ॥३॥

न लगे उपास तीर्थविधी । सर्व सिद्धि चंद्रभागा ॥४॥

म्हणोनि पंढरीसी जावें । जीवेभावें एका जनार्दनी ॥५॥

३८२

व्यास वाल्मिक नारद मुनी । नित्य चिंतित चिंतनी । येती पंढरपुरभुवनीं । श्रीविठ्ठल दरुशना ॥१॥

मिळोनि सर्वांची मेळ । गाती नाचती कल्लोळ । विठ्ठल स्नेहाळ । तयालागीं पहाती ॥२॥

करिती भीवरेचें स्नान । पुंडलिका अभिवंदन । एका जनार्दनीं स्तवन । करिती विठ्ठलाचें ॥३॥

३८३

देखोनिया देवभक्त । सनकादिक आनंदात ॥१॥

म्हणती जावें पंढरपुरा । पाहूं दीनांचा सोयरा ॥२॥

आनंदें सनकादिक । पाहूं येती तेथें देख ॥३॥

विठ्ठलचरणीं । शरण एका जनार्दनीं ॥४॥

३८४

देव भक्त एके ठायी । संतमेळ तया गांवीं ॥१॥

तें हें जाणा पंढरपुर । देव उभा विटेवर ॥२॥

भक्त येती लोटांगणीं । देव पुरवी मनोरथ मनीं ॥३॥

धांवे सामोरा तयासी । आलिगुन क्षेम पुसीं ॥४॥

ऐशी आवडी मानी मोठी । एका जनार्दनीं घाली मिठी ॥५॥

३८५

उभारुनी ब्राह्मा पाहतसे वाट । पीतांबर नीट सांवरुनी ॥१॥

आलियासी इच्छा मिळतसे दान । जया जें कारण पाहिजे तें ॥२॥

भुक्ति मुक्ति तेथें लोळती अंगणीं । कोन तेथें मनीं वास नाहीं ॥३॥

कामधेनु कल्पतरु चिंतामणी । लोळती अंगणीं पढरीये ॥४॥

एका जनार्दनीं महा लाभ आहे । जो नित्य न्हाये चंद्रभागे ॥५॥

३८६

जो परात्पर परेपरता । आदि मध्य अंत नाहीं पाहतां ।

आगमानिगमां न कळे सर्वथा । तो पंढरीये उभा राहिला ॥१॥

धन्य धन्य पाडुरंग भोवतां शोभें संतसंग ।

धन्य भाग्याचे जे सभाग्य तेचि पंढरी पाहती ॥२॥

निरा भिवरापुढें वाहे । मध्य पुडंलीक उभा आहे ।

समदृष्टी चराचरी विठ्ठल पाहें । तेचि भाग्याचे नारीनर ॥३॥

नित्य दिवाळी दसरा । सदा आनंद पंढरपुरा ।

एका जनार्दनी निर्धार । धन्य भाग्याचे नारी नर ॥४॥

३८७

तयां ठायीं अभिमान नुरे । कोड अंतरीचें पुरे ॥१॥

तें हें जाणा पंढरपूर । उभ देव विटेवरी ॥२॥

आलिंगनें काया । होतासे तया ठाया ॥३॥

चंद्रभागे स्नान । तेणें पुर्वजा उद्धरणा ॥४॥

एका जनार्दनीं शरण । पंढरी भूवैकुंठ जाण ॥५॥

३८८

पंढरीये अन्नादान । तिळभरी घडती जाण ॥१॥

तेणें घडती अश्वमेध । पाताकापासोनि होती शुद्ध ॥२॥

अठरा वर्न यती । भेद नाही तेथें जाती ॥३॥

अवघे रंगले चिंतनीं । मुर्खी नाम गाती कीर्तनीं ॥४॥

शुद्ध अशुद्धची बाधा । एका जनार्दनीं नोहे कदा ॥५॥

३८९

वसती सदा पंढरीसी । नित्य नेमें हरी दरुशनासी । तयां सारखे पुण्यराशी । त्रिभुवनीं दुजे नाहीत ॥१॥

धन्य क्षेत्र भीवरातीर । पुढे पुंडलीक समोर । तेथें स्नान करती नर । तयां जन्म नाहीं सर्वथा ॥२॥

करती क्षेत्र प्रदक्षिणा । त्याच्यां पार नाहीं पुण्या । जगीं धन्य ते मान्य । एका जनार्दनीं म्हणतसे ॥३॥

३९०

पाहुनियां पंढरीपुर । मना आनंद अपार ॥१॥

करितां चंद्रभागें स्नान । मना होय समाधान ॥२॥

जातां पुंडलीकाचे भेटीं । न माय आनंद त्या पोटीं ॥३॥

पाहतां रखुमादेवीवर । मन होय हर्षनिर्भर ॥४॥

पाहा गोपाळपूर वेणूनाद । एका जनार्दनी परमानंद ॥५॥

comments powered by Disqus