विठ्ठलमाहात्म्य - अभंग ४८० ते ४९०

पुंडलिक भक्तिसामर्थ्य

४८०

द्वारकेहुनी जगजेठी । आला पुंडलिकाचे भेटी । पाऊलें सरळ गोमटी । बाळ सुर्यापरी ॥१॥

धन्य धन्य पांडुरंग । मुर्ति सावळी सवेग । गाई गोप संवगडे लाग । मिळोनि सकळांसहित ॥२॥

पाहतां पुंडलिकांचें वदन । वेडावलें भक्तांचे भुषण । केलेंसे खेवण । समचरणीं विटेवरीं ॥३॥

न बैसे अद्यापि खालीं । ऐशी कॄपेची माउली । एका जनार्दनीं आली । भक्तिकाजा विठ्ठल ॥४॥ पुंडलिकाची जगदोद्धरार्थ विनवणी

४८१

जोडोनिया हात दोन्हीं । पुंडलीक मुनी विनवीत ॥१॥

आम्हा तैसें उगेचि रहा । माझिये पहा प्रेमासी ॥२॥

जे जे येती ज्या ज्या भावें । ते ते तारावें कृपाळुवा ॥३॥

एका शरण जनार्दनीं । ब्राह्मा पसरुनि हरी बोलें ॥४॥ आजगदोद्धारार्थ श्रीकृष्नांनें दिलेला वर

४८२

धन्य धन्य पुंडलिक । तारिले लोकां सकळां ॥१॥

तुझें भाकेंगुतुंनी येथें । तारीन पतीत युगायुगीं ॥२॥

भाळे भाळे येतील जैसे । दरुशनें ते तैसे वैकुंठीं ॥३॥

एका जनार्दनीं देऊनी वर । राहें विटेवर मग उभा ॥४॥

४८३

निकट सेवे धांऊनि आला । पृष्ठी राहिला उभाची ॥१॥

ऐसा क्षीरसिंधुवासी । भक्तापाशीं तिष्ठत ॥२॥

नाहीं मर्यादा उल्लंघन । समचरण विटेवरी ॥३॥

एका जनार्दनीं गोजिरें ठाण । धरुनी जघन उभा हरी ॥४॥

४८४

भक्ताद्वारीं उभाचि तिष्ठे । न बोले न बैसे खालुता ॥१॥

युगें जाहलीं अठ्ठावीस । धरुनी आस उभाची ॥२॥

जड मुढ हीन दीन । तारी दरुशनें एकाची ॥३॥

एका जनार्दनीं ऐसा वर । दिधला साचार भक्तांसी ॥४॥

४८५

एकरुप मन जालेंसे दोघांचें । देव आणि भक्तांचे रुप एका ॥१॥

पुंडलिकाकारणें समुच्चय उभा । त्रैलोक्याची शोभा पांडुरंग ॥२॥

ध्याता चित्त निवे पाहतां ठसावें । एका जनार्दनीं सांठवें हृदयीं रुपे ॥३॥

४८६

घेऊनियां परिवारा । आला असे पंढरपुरा ॥१॥

भक्तां पुंडलिकासाठी । उभा ठेवुनी कर कटीं ॥२॥

केशर कस्तुरी चंदन टिळा । कांसे शोभें सोनसळा ॥३॥

वामांकी शोभे रुक्मिणी । शरण एका जनार्दनीं ॥४॥

४८७

आवडीच्या सुखा सुखावला । वैकुंठ सांडोनी पंढरीये आला ॥१॥

देखोनियां पुंडलीका । उभा सम पाई देखा ॥२॥

न बैसे खालीं । युगें अठ्ठावीस जालीं ॥३॥

ऐशी भक्तांची माउली । उभी तिष्ठत राहिली ॥४॥

एका जनार्दनीं देव । उभा राहिला स्वयमेव ॥५॥

४८८

ऐशी आवडी मीनली सुखा । देव उभा भक्तद्वारीं देखा ॥१॥

धन्य धन्य पुंडलीका । उभे केलें वैकुंठनायका ॥२॥

युगें अठ्ठावीस नीत । उभा विते कर धारुनियां कट ॥३॥

एका जनार्दनीं शरण जाऊं । काया वाचा मनें त्यासी ध्याऊं ॥४॥

४८९

विठ्ठल रुक्मिणी राहीं सत्यभामा एकरुपी परमात्मा पंढरीये ॥१॥

कैवल्य उघडें क्षीरसागर निवासी । तपें पुंडलिकासे वश्य जाहिलें ॥२॥

अणूरेणुपासोनि भरुनि उरला । तो म्यां देखियेला पंढरीये ॥३॥

एका जनार्दनीं सांवळा श्रीकृष्ण । जनीं जनार्दनीं पुर्ण भरला ॥४॥

४९०

कैसा पुंडलिका उभा केला । वैकुंठाहुनी भक्ति चाळविला ॥१॥

नेणें रे कैसें वोळलें । अधीन केलें आपुलिया ॥२॥

दर्शनमात्रें प्राणियां उद्धार । ऐशी कीर्ति चराचर ॥३॥

एका जनार्दनीं म्हणे पुंडलिक । भक्त शिरोमणि तुंचि देखा ॥४॥

comments powered by Disqus