सांवतामाळीचरित्र - अभंग ३६६४ ते ३६७६

३६६४.

भक्ताचे मनोरथ पुरवी नारायण । अवतार म्हणोनी धरी स्वयें ॥१॥

नामदेवाप्रती जाहला अभिमान । लाडिकाचि पूर्ण मी तो भक्त ॥२॥

कौतुक दावावया माव देव करिती । नामदेवाप्रती काय बोले ॥३॥

एका जनार्दनीं परिसा सादर । देव भक्तांचा परिकर संवाद तो ॥४॥

३६६५.

देव म्हणे नाम्या जातो मी पळोनी । काढी पां धुंडोनी मजलागीं ॥१॥

ऐसें म्हणोनी देवें घातलीसे कास । निघे ह्रषीकेश पाहुनी नाम्या ॥२॥

क्षणीं होय गुप्त क्षणीं तो प्रगट । पाठीं लागे स्पष्ट नामदेव ॥३॥

दूर गेलिया देव माळा पुष्पें टाकी खूण । तीं तें ओळखून नामा येत ॥४॥

एका जनार्दनीं भक्ताचा कैवारी । अभिमान बोहरी करितसे ॥५॥

३६६६.

संसारीं असोनी जीनन्मुक्त भक्त । आलासे धांवत तया भेटी ॥१॥

समाधिसुखें तल्लीन वाचे नारायण । लाविले नयन उन्मळीत ॥२॥

माथां ठेवुनी हात केला सावधान । वदे नारायण सांवत्यासी ॥३॥

येतां तुझे भेटी चोर मागें आला । लपवी मजला लवलाही ॥४॥

एका जनार्दनीं ऐकोनियां बोल । सांवत्याने सखोल दृष्टी केली ॥५॥

३६६७.

त्रिभुवनामाजीं चाले ज्याची सत्ता । म्हणे तत्त्वतां चोर आला ॥१॥

तयाचिया भेणें पळोनियां आलों । बोलतां हे बोल नवल चोज ॥२॥

एका जनार्दनीं दावुनी लाघव । सांवत्याचें वैभव प्रगट करी ॥३॥

३६६८.

देव म्हणे सांवत्या लपवी मजला । उशीर बहु जाहला येईल चोर ॥१॥

लपावया स्थान नसे दुजें आन । उदर फ़ाडून लपविला ॥२॥

भक्ताचे उदरीं बैसे नारायण । कृपेचें सिंहासन घालूनियां ॥३॥

एका जनार्दनीं नामा तेथें आला । माग तो वहिला नाहीं कांही ॥४॥

३६६९.

पाहुनी दशदिशा नामा रडूं लागे । कां बा पांडुरंगे ऐसे केलें ॥१॥

चरणाचा माग येथवरी आला । येथें गुप्त जाहला करुं काय ॥२॥

का हो केशिराजा अवकृपा केली । माझी सांडी सांडिली देवराया ॥३॥

एका जनार्दनीं रडतां नामदेव । पाहिलेंसे तेव्हां सांवत्यानें ॥४॥

३६७०.

येवोनी जवळीं कुर्वाळिलें वदन । चालिले स्फ़ुंदन सदगदित ॥१॥

सांवता म्हणे नाम्या कां रे रडतोसी । काय जाहले तुजसी सांग मज ॥२॥

नामा म्हणे देव पळोनियां आले । येथें गुप्त जाहले न कळे कांहीं ॥३॥

एका जनार्दनीं करितसे खेद । कां हो तो गोविंद दुरी गेला ॥४॥

३६७१.

बैसोनी निकटीं सांवत्याजवळीं । कां हो वनमाळी न दिसे मज ॥१॥

कां हें कर्म आड आजी आलेंसें बाड । न दिसे उघड विठु माझा ॥२॥

कोणत्या लिगाडें पाडिलीसे तुटी । कां हो जगजेठी अंतरला ॥३॥

मजविण क्षण तयासी कंठेना । एका जनार्दनीं मना कठिण केलें ॥४॥

३६७२.

आजी मी तयाचे न पाहतां चरण । देईन आपुला प्राण याचिक्षणीं ॥१॥

जाणोनी निर्धार सांवता बोले त्यासी । ह्रदयनिवासी आत्माराम ॥२॥

अभिमानें नाडले प्रपंचीं भागलें । ते या श्रीविठ्ठलें उध्दरिले ॥३॥

नामदेव तुज तंव नाहीं अभिमान । मग कळली खूण अंतरांत ॥४॥

एका जनार्दनीं सदगद होउनी । मिठी घाली चरणीं सांवत्याच्या ॥५॥

३६७३.

सर्वभावें तुज आलों मी शरण । भेटवी निधान वैकुंठीचें ॥१॥

तयावीण प्राण कासावीस होती । भेटवी श्रीपती मजलागीं ॥२॥

तुम्ही संत उदार सोइरे निजाचे । दरुशन तयाचें मज करवा ॥३॥

एका जनार्दनीं ऐशी भाकी कींव । अभिमान सर्व दुरी गेला ॥४॥

३६७४.

निरभिमानें नामयासी देखिलें । सांवत्यानें वहिलें धरिलें पोटीं ॥१॥

सांवत्याचें अंतरीं झळके पीतांबर । नाम्यानें सत्वर वोळखिलें ॥२॥

धरुनियां दशी काढिला बाहेर । जाहला जयजयकार तया वेळीं ॥३॥

एका जनार्दनीं पाहूनियां देव । मिठी घाली नामदेव चरणासी ॥४॥

३६७५.

घालूनियां मिठी करीत स्फ़ुंदन । न सोडी चरण विठोबाचे ॥१॥

कां रे मायबापा लावियेली सवे । ऐशी वां कां माव केली आतां ॥२॥

नामयासी देवें करें उचलिलें । प्रीतीनें आलिंगिलें तये वेळीं ॥३॥

एका जनार्दनीं सज्जनांचा दास । म्हणोनी चरित्रास कथियेलें ॥४॥

३६७६.

माळियांचे वंशी सांवता जन्मला । पावन तो केला वंश त्याचा ॥१॥

त्यासवें हरी खुरुपूं लागे अंगें । धांउनी त्याच्या मागें काम करी ॥२॥

पीतांबर कास खोवोनी माघारी । सर्व काम करी निजसंगें ॥३॥

एका जनार्दनीं सांवता तो धन्य । तयाचें महिमान न कळे कांहीं ॥४॥

comments powered by Disqus