संत बहिणाबाईचे अभंग

भ्रतारें टाकिलें मोट बांधोनिया । न सोसी ते तया क्लेशावस्था ॥ १ ॥

चतुर्थ दिवशीं जीव टाकियेला । विठ्ठलें दाविला चमत्कारु ॥ २ ॥

ब्राह्मणाच्या रूपें येवोनी सांगत । सावधान चित्त करीं पुढें ॥ ३ ॥

अंतरीं सावध होउनी राहिलें । चित्त म्यां गोविलें तुकोबासी ॥ ४ ॥

वत्स गेलीयासी दिवस सातवा । येवोनी तुकोबा स्वप्नामाजीं ॥ ५ ॥

केले समाधान पाजिलें अमृत । वत्सासी करीत गाय भेटी ॥ ६ ॥

अमृता पाजोनी सांगितला मंत्र । जो कां हा सर्वत्र लोक जपती ॥ ७ ॥

मस्तकीं हस्तक ठेवोनिया कृपा । केली त्या स्वरूपा तोची जाणे ॥ ८ ॥

कृपेचा महिमा आहे तो अपार । वत्स बोले सार श्लोकअर्थ ॥ ९ ॥

आठवे दिवशीं सावध इंद्रियें । अमृतें धालिये तुकोबाच्या ॥ १० ॥

तेधवां ती गाय देखिली सन्मुख । निमालीसे देख वत्स कळे ॥ ११ ॥

म्हणे या वत्सातें पाजिलें अमृतु । तयासी तो मृत्यु कदां नोहे ॥ १२॥

अमर तें वत्स आहे मजपासीं । चित्त अमृतासी घेत गोडी ॥ १३ ॥

बहिणी म्हणे इतुकें वर्तलीयावरी । पुढेंही विस्तारीं सांगिजेल ॥ १४ ॥

comments powered by Disqus