सोन्यामारुति
पांडुरंग सदाशिव साने Updated: 15 April 2021 07:30 IST

सोन्यामारुति : सोन्यामारुति 104

साने गुरुजी लिखित

सोन्यामारुति 103   सोन्यामारुति 105

वसंता : ती पहा सावध होत आहे. अरे तिनें डॉक्टरांनाच मिठी मारली! ''डॉक्टर, डॉक्टर, तुम्ही कां नाहीं हो त्यांना वाचवलेंत, कां नाहीं थोडा वेळ माझ्यासाठीं राखलेंत ? मला उठवायला आलांत, त्यांना कां नाहीं उठवलेंत ? डॉक्टर '' अरेरे-कसा विलाप करीत आहे! जाऊं आपण, मला नाहीं हें पाहवत.

वेदपुरुष : चल. दुसरी दर्शनें घे. दु:खाची दर्शंने म्हणजे पवित्र दर्शनें. अंधार अधिक पवित्र आहे. कारण अंधार्‍या  रात्रीं कोट्यवधि तार्‍यांचे दर्शन होतें. दिवसाच्या सूर्यापेक्षां मोठ्या अशा अनंत तेजोगोलाचें दर्शन होतें. जीवनाची गंभीरता व खोली दु:खांतच कळून येते. चल.

वसंता : या रामाच्या पवित्र शहरांत किती दु:ख असेल, किती घाण असेल !

वेदपुरुष
: नाक म्हणजे शरीराचें भूषण, परंतु तें शेंबडाचेंहि घर आहे. या शहराचें नांवच नाशिक! दिसायला पवित्र, सुंदर, आंत घाण.

वसंता : ती घाटावर नारोशंकराची घंटा वाजत आहे !

वेदपुरुष : ह्या घंटा सारे वाजवतील. परंतु अन्यायायची घंटा कोण वाजवील ? सामाजिक अन्याय सर्वत्र होत आहेत, त्यांविरुध्द हांक कोण फोडील ?

वसंता : ते नदीकांठीं दोन जीव काय बोलत आहेत ? काय करीत आहेत ?

वेदपुरुष
: फार गंभीर आहे तें बोलणे.

वसंता : आपण ऐकलें तर पाप होईल का ?

वेदपुरुष
: ऐकलें नाहींस तर ज्ञान होणार नाहीं. समाजांतील काळोखांतील अन्याय समजणार नाहींत.

पहिला : तें लहान मूल कोठें ठेवायचें ? कोठें दडवायचे ?

दुसरा : नदीला मूल अर्पण करावें.

गंगे गोदे यमुने माझा नव्हे तुझाचि हा बाळ ।
जतन करी गे यातें; स्वाधिन केला न कापितां नाळ ॥
असें म्हणावें.

. . .