चतुःश्लोकी भागवत
एकनाथ महाराज Updated: 15 April 2021 07:30 IST

चतुःश्लोकी भागवत : नारायण ब्रह्मदेवाला वर देण्यास उद्युक्त

मराठी बहुजनसमाजांत श्रद्धा, भक्ति, प्रेम, समता आणि विश्वबंधुत्वाचें अतूट नाते निर्माण करणारे सत्पुरूष म्हणजे पैठणचे महाभागवत श्रीएकनाथमहाराज हेच होत.

अहंकारशून्य ब्रह्मदेवांचे नारायणाला नमन   तपस्सामर्थ्य

नारायण ब्रह्मदेवाला वर देण्यास उद्युक्त

ऐसी कूटयोगियांची स्थिती । देव सांगतसे प्रजापती । तपें तुष्टला लक्ष्मीपती । होत वरदमूर्ती विधातया ॥३००॥

संतोषें श्रीनारायण । ब्रह्मयासी ह्नने आपण । जें अभीष्ट वांछी तुझें मन । तो वर संपूर्ण माग वेगी ॥१॥

वरांमाजीं वरिष्ठ । तुज जो वाटेल श्रेष्ठ । मागतां अतिउत्कृष्ट । तोही उदभट वर देईन मी ॥२॥

नाममहिमा

तंवचि प्राणी पावती श्रम । तंवचि देखती द्वंद्वविषम । तंवचि भोगिती मरणजन्म । जंव श्रद्धें हरिनाम नये वाचें ॥३॥

तंवचि द्वंद्वद्वेषखोडी । तंवचि विषयाची गोडी । तंवचि पापाची तया कोडी । जंव नाम अवघडी नये वाचें ॥४॥

तंवचि भवभय लागे पाठी । तंवचि मदमोह महाहटी । तंवचि अविद्या हे लाठी । जव मातें निजदृष्टि देखिलें नाही ॥५॥

तंवचि कामक्रोधाची गोष्टी । तंवचि कल्पना नांदे पोटीं । तंवचि अहंतेची दृढ गांठी । जंव मातें दृष्टी देखिलें नाहीं ॥६॥

सकळ आश्रमांची अवधी । प्राणियास दर्शनसिद्धि । मज देखिलिया त्रिशुद्धी । आ धव्याधि बांधूं नशके ॥७॥

माझें नाम नाशी दुःखकोटी । त्या मज देखिलिया निजदृष्टीं । संसार पळे उठाउठी । आश्रमाची गोष्ट उरे कोठें ॥८॥

नारायण उवाच

तुझिया परमहिताकारणें । माझी इच्छा वैकुंठ दावणें । यालागीं म्यां तुजकारणे । एकांती सांगें जाणे तई दीक्षा ॥९॥

परी त्या तपाचें तपासधन । भलें केलें तुवां अनुष्ठान । यालाग्रीं मी जाहलो प्रसन्न । वैकुंठदर्शन तुज देऊनी ॥३१०॥

कर्तव्याचें निजःकारण । तुज नकरवे सृष्टिसर्जन । त्या काळीं म्यां आपण । तप तप जाण उपदेशिलें ॥११॥

नकरवे सृष्टिसर्जन । कर्मनोहें तूं अतिअज्ञान । तेव्हांचि म्यां कृपपेनें तप तप संपूर्ण उपदेशिले ॥१२॥

. . .