श्रीएकनाथी भागवत
एकनाथ महाराज Updated: 15 April 2021 07:30 IST

श्रीएकनाथी भागवत : श्लोक २४ वा

ज्ञानेश्वरीतील उणीव एकनाथी भागवताने भरून काढली.

श्लोक २३ वा   श्लोक २५ वा

वाग् गद्गदा द्रवते यस्य चित्तं । रुदत्यभीक्ष्णं हसति क्वचिच्च ।

विलज्ज उद्गायति नृत्यते च । मद्‍भक्तियुक्तो भुवनं पुनाति ॥ २४ ॥

अंगीं रोमांच रवरवित । स्वेदबिंदू डळमळित ।

चित्त चैतन्यें द्रवत । तेणें सद्‍गदित पैं वाचा ॥१७॥

हर्ष वोसंडतां पोटीं । अर्धोन्मीलित होय दृष्टी ।

जीवशिवां पडली मिठी । ध्यानत्रिपुटी मावळली ॥१८॥

नयनीं अश्रूंचा पूर लोटी । उभंडू न संटेचि पोटीं ।

होत जीवभावाची तुटी । पडे सृष्टीं मूर्च्छित ॥१९॥

आक्रंदे थोर आक्रोशें । वारंवार रडतां दिसे ।

रडण्यामाजीं गदगदां हांसे । जेवीं लागलें पिसें ब्रह्मग्रहो ॥३२०॥

रडणें हांसणें न सांडी । त्याहीमाजीं नवल आवडी ।

अर्थावबोधें गाणें मांडी । निजात्मगोडीचेनि योगें ॥२१॥

विसरोनि माझें तुझें । सांडोनियां लोकलाजे ।

हरिखें प्रेमाचेनि भोजें । तेणें नाचिजे निःशंक ॥२२॥

गाणे नाचणें हांसणें । तो रडे कासयाकारणें ।

ऐक तींही लक्षणें । तुजकारणें सांगेन ॥२३॥

माउलीवेगळें बाळक पडे । जननीं पाहतां कोठें नातुडे ।

भेटता ओरडूनि रडे । मिठी पडे सप्रेम ॥२४॥

जीव परमात्मा दोनी । चुकामुकी झाली भ्रमपट्टनीं ।

त्यांसी एकाकीं होतां मिळणी । रडे दीर्घस्वरें स्फुंदत ॥२५॥

बहुकाळें झाली भेटी । ऐक्यभावें पडली मिठी ।

तेणें उभंडू न संटे पोटीं । रुदन उठी सप्रेम ॥२६॥

देवो लाघवी नानापरी । मायावी नातुडें निर्धारीं ।

तो सांपडला घरींच्या घरीं । तेणें विस्मय करी टवकारें ॥२७॥

देव सदा जवळीच असे । त्यालागीं जन कैसे पिसे ।

पाहों जाती देशोदेशें । तें देखोनि हांसे गदगदां ॥२८॥

देव सर्वांसी अजितू । तो म्यां जिंकिला भगवंतू ।

धरोनि राखिला हृदयांतू । यालागीं नाचतू उल्हासें ॥२९॥

निवटूनि दुजयाची मातू । अंगें जीतिला भगवंतू ।

जंगीं झाला यशवंतू । यालागीं गातनाचतू उल्हासें ॥३३०॥

पाहतां दुसरें न दिसे मज । यालागीं धरूं विसरला लाज ।

जगीं झाला तो निर्लज्ज । निर्लज्जतेची वोज हे त्याची ॥३१॥

यापरी भक्तियुक्त । होऊनियां माझे भक्त ।

निजानंदें गातनाचत । तेणें केलें पुनीत लोकत्रय ॥३२॥

जयाचे देखतां चरण । जडजीवां उद्धरण ।

ज्याचे लागतां चरणरेण । पशु पाषाण उद्धरती ॥३३॥

कीर्तनाचेनि महाघोकें । नाशिलीं जगाचीं सर्व दुःखें ।

अवघें विश्वचि हरिखें । भरिलें महासुखें उचंबळत ॥३४॥

दर्शनें स्पर्शनें वचनें । एक तारिले कीर्तनें ।

एक तारिले नामस्मरणें । यापरी जग उद्धरणें उद्धवा ॥३५॥

अविद्यायुक्त जीव मलिन । त्यासी शुद्ध व्हावया जाण ।

माझी भक्तीचि प्रमाण । हेंचि श्रीकृष्ण स्वयें सांगे ॥३६॥

. . .