संत साहित्य

संतांचा अर्थ असा आहे की भक्तांनी बनविलेले धार्मिक साहित्य. जो निर्गुण उपासक आहे त्याला संत म्हटले पाहिजे हे आवश्यक नाही. याअंतर्गत लोकमंगलविद्या ही सर्व सगुण-निर्गुणांकडे येते, परंतु आधुनिकांनी निर्गुण्य भक्तांना "संत" हे नाव दिले आणि आता त्या वर्गात हा शब्द सुरू झाला आहे. "संत" हा शब्द संस्कृतच्या पहिल्या "सत" चा बहुवचन रूप आहे, ज्याचा अर्थ सज्जन आणि धार्मिक व्यक्ती आहे. मराठीमध्ये साधू / सुधारक हा शब्द प्रचलित झाला. ज्ञानेश्वर, एकनाथ, तुकाराम, नामदेव इत्यादी संतांनी अभंग, भजन, गीते बनवून अगाध साहित्य निर्माण केले..

Install App

सर्व पाने

पाईक

पाईक

शोभले उदार पाईकपणें देहीं । हेत दुजा नाहीं सेवेविण ॥ १ ॥

पाईक

पाईक

कांहींच सांकडें न घालितां वायां । स्वामी सन्मुख पाया सरते होती ॥ १ ॥

पाईक

पाईक

याची सत्ता स्वामीवरी । ऐसे ते बळी पाईक ॥ १ ॥

पाईक

पाईक

शूर धीर स्वामीपणें । पाईक पेणें शोभे त्या ॥ १ ॥

पाईक

पाईक

ऐसे बळी हरीचे दास । यम शरण तयांस ॥ १ ॥

पाईक

पाईक

हरीचे दास जगी बळीवंत । नाहीं भीत कळिकाळा ॥ १ ॥

पाईक

पाईक

काळ गणना कोण लेखे । जो या देखे विठ्ठला ॥ १ ॥

नवल

नवल

एक नवल देखिलें दृष्टी । पहातां पहाणें गिळिलें उठाउठी ॥ १ ॥

नवल

नवल

नवलाचें नवल आज म्यां देखिलें । सागराचें पाणी रांजणासी आलें ॥ १ ॥

नवल

नवल

आम्हीं नवल देखिलें । कान्होबा तुज लागे बोले ॥ १ ॥

नवल

नवल

मोकळी असोनि गुंतली खेळा । खेळ खेळतां झाली अवकळा ॥ १ ॥

नवल

नवल

नसोनि नवल असती अबला । करिती गलबला वाउगाची ॥ १ ॥